blue bird

De Blauwe Vogel

Het libretto
Medley
Contact

 

 

www.flickr.com
This is a Flickr badge showing photos in a set called De Blauwe Vogel. Make your own badge here.

Inleiding

De Blauwe Vogel is een grote kantate van John van Buren voor solisten, twee koren, houtblazers en piano 4 handig.
Het libretto is samengesteld door Hans van Bergen op basis van de Nederlandse vertaling van het toneelstuk ‘L’oiseau Bleu’ van Maurice Maeterlinck (1862-1949).
Het stuk duurt ongeveer een uur en beleefde zijn wereldpremiere in 1989.

Hoofdpersonen in het sprookje zijn Tyltyl en Mytyl, die een kerstnacht zonder kadootjes vieren. Dan komt de fee Berylune hulp vragen, want haar dochtertje is ziek en ze zou zo gelukkig zijn met de Blauwe Vogel. Ze vraagt de kinderen hem te gaan zoeken en geeft ze een hoedje mee met een glinsterende diamant. Als je daaraan draait, opent hij je ogen!
In hun zoektocht komen ze bij Opa en Oma, die zijn overleden, maar weer tot leven komen als er aan ze wordt gedacht. In hun nachtelijke tocht maken ze kennis met de kat en de kater, de dieren van de nacht en bezoeken ze de deuren met alle kwalen, alle gesels, alle verschrikkingen en rampen, alle ellende en verdriet waardoor het leven wordt bezocht. Even denken ze zelfs de Blauwe Vogel gevonden te hebben, maar deze vogels kunnen in het volle licht niet leven.
De tocht gaat verder door het angstaanjagende woud en net als de kinderen het dreigen op te geven, komt er een bemoedigend briefje van de fee: ga naar het kerkhof. Misschien vind je daar wat je zoekt.
Maar meer dan slapende en rustende doden is daar niet te vinden.
“Het kerkhof was een mogelijkheid, maar zeker niet de slimste”, zegt de wachter bij de betoverde tuinen dan ook. In de betoverde tuinen zijn alle vormen van geluk te vinden, maar de Blauwe Vogel is er niet.
Als dan zelfs de blauwe kinderen niet kunnen helpen, rest niets anders dan naar huis te gaan.
“Zou de fee boos zijn?” vragen ze zich af. “Het lijkt wel of hij niet bestaat!”.
Weer thuis wordt de kinderen een prettig kerstfeest toegewenst door de buurvrouw, die Tyltyl en Mytyl wel verdacht veel op de fee vinden lijken.
De buurvrouw ontkent elke overeenkomst met een fee, maar als haar dochtertje, dat ziek is, heeft geslapen in een manestraal, praat ze ook zo. Vanmorgen vroeg ze nog naar de vogel van Tyltyl, als kerstgeschenk. Als iedereen dan naar de vogel kijkt, blijkt hij helemaal blauw: “Zo ver zijn we weg geweest maar het geluk lag zo dichtbij!. De vogel maakt het meisje beter, maakt het meisje blij.”